Uzakdoğu’daki bir Budist tapınağına, kendi içsel yolculuğunda olan ve bilgeliğin gizemlerini çözmek isteyen bir adamın gelir. 

Budist tapınağına girmenin tek yolu varmış, tapınakta yaşayan Budistlerin sezgisel olarak kapının dışında birinin olduğunu anlamaları ve onları içeri öyle buyur etmeleri gerekiyormuş. 

Yabancıların kapıyı çalarak ya da birine seslenerek içeri girmesi yasakmış. O nedenle de kapıda çan ve tokmak yokmuş. 

Bunu bilen yabancı da kapıda öylece durup beklemiş. Bir zaman sonra kapı açılmış ve kapıya gelen Budist adama bir süre bakmış. 

Beden diliyle selamlaştıktan sonra, sözsüz olarak konuşmaya başlamışlar. 

Budist, adamın tapınağa girmek ve orada kalmak istediğini anlamış.

Budist, içeri girmiş ve elinde ağzına kadar su dolu olan bir kase ile geri gelmiş. 

Adama anlatmak istediği şey, tapınağın dolu olduğu ve onu kabul edemeyecekleriymiş.

Adam, Budistin elindeki kaseyi görünce tapınağın bahçesine gitmiş ve elinde bir adet gül yaprağı ile geri gelmiş.  

Gül yaprağını usulca suyun üstüne bırakmış. Gül yaprağı, suyu taşırmamış ve suyun üstünde yüzmeye başlamış.

Bunu gören Budist gülümseyerek, adamın önünde saygıyla eğilmiş ve kapıyı açarak onu tapınağa kabul etmiş. 

Çünkü suyu taşırmayacak bir gül yaprağına her zaman yer varmış.

‘***

İnsan et’i ağırdır!’ Türkatasözü bir insanın diğer insan’a maddi manevi yük olmasını anlatır.O nedenle misafir kalınan yerde dikkat etmeli, evsahibine ağırlık vermemeli.